Honey3
Opublikowany 8 lutego 2013 przez Armand

Znaczenie miodu – historia i współczesność

Przez całe stulecia ludzie, nie rozumieli i nie potrafili wyjaśnić pochodzenia miodu. Z tego powodu pszczoły były czczone, a miód w wielu społecznościach uważany był za szczególny, za pokarm bogów. W starożytnym Egipcie, Indiach i Chinach miód czczono szczególnie i określano jako nektar bogów. Miód znajdował miejsce w wie­lu mitach, podaniach i legendach. Wielu władców umieszczało w herbie wizerunek pszczoły. W ten sposób znaczenie miodu zaczęło wzrastać.

Miód

Znaczenie miodu – historia

Historia ludzkości jest ściśle związana z miodem. Nie­mal we wszystkich kulturach miód wykorzystywany był jako środek leczniczy, wzmacniający, kosmetyczny oraz spożywczy. Był też jednym ze składników rytualnych ceremonii. Już na naskalnych malo­widłach, których wiek jest oceniany na 10-15 tys. lat przedstawiany był zbiór miodu. Z legend i podań o Wikingach wiemy, że miód był zabierany przez nich na wojenne i łupieżcze wyprawy, z powodu długiej przydatności do spożycia.

Rzymianie wyjątkowo cenili miód jako środek słodzący i obficie stosowali go w kuchni. Wzmacniali się nim przed ważnymi wydarzeniami oraz bitwami. Hodowla pszczół była rozpowszechniona w całym Cesarstwie Rzymskim. Zbiór miodu był wówczas trudnym i bardzo śmiałym przedsięwzięciem. Podkradanie go dzikim pszczołom wiązało się z ogromnym niebezpieczeństwem.

Częstowano nim podczas ważnych wydarzeń życiowych, ceremonii np. zaślubin. Majowie podczas ceremonial­nych uroczystości pili miód z kory świętego drzewa Lonchocarpus.

W Rzymie podawano miodowe ciasteczka zwycięzcom zawodów lub dla uczczenia gości weselnych. Starożyt­ni Rzymianie w nowym roku pili miód z białych naczyń, a w dniu pamięci o zmarłych (21 lu­tego) spożywali mleko i miód na grobach przodków. Grecy natomiast wkładali miód do grobów zmarłych gdyż był on symbolem wiecznego życia. Na co dzień używali miodu do celów kosmetycznych.

Dla Żydów miód i mleko były symbolem ogólnego dobrobytu i upragnionej ziemi obiecanej.

Wykorzystywano go, we wszystkich społecznościach, też jako konserwant do mięsa i owoców.

Zanurzane w miodzie pigwy były bardzo znanym i cenionym przysmakiem a zwano je „miodowymi jabłkami”.

W Egip­cie miód był składnikiem chleba, piwa i wi­na. Dosładzano nim wiele potraw.

Germanie przyrządzali z wody i miodu brzeczkę, która po zagotowaniu i sfermentowaniu sta­wał się miodem pitnym. Napój ten przez stulecia był ich ulubionym trunkiem i dopiero w późnym średniowieczu został wyparty przez wino.

Grecy od niepamiętnych czasów przy­rządzali z mąki jęczmiennej, pokrojonego se­ra i miodu potrawę o wzmacniających właściwościach którą nazywano „kykeon”. Piekli też, dla uczczenia bogini Artemis-Sele-ne rożki z miodu i mąki kształtem przypomi­nające sierp księżyca.

W pierwszych wiekach naszej ery miód należał do najpowszechniejszych artykułów spożywczych w Europie. Spożywano miód pitny, mleko z miodem, miód w plastrach a także sery z miodem.

Miód i mleko

Miód był tak samo cenny, jak sól. Przez stulecia był jednym z najważniejszych artykułów handlowych. W wielu krajach ustanowione zostały podatki w formie danin z miodu.

W średniowieczu hodowała pszczół stała się odrębnym rzemiosłem. Dzikie pszczoły udomowiono. Pszczoła stała się jedynym owadem który zyskał status zwierzęcia domowego. Zbieracze miodu szybko stworzyli własny cech. Członkowie tego cechu byli zwolnieni z wszelkich opłat, ceł  a z czasem uzyskali własną jurysdykcję.

Wiele narodów uważało miód za ważną daninę ofiarną. Ramzes III, król Egiptu, w XII wieku p.n.e. przeznaczył dla bo­ga Nilu Hapi, jako ofiarę, 15 ton miodu.

Miód cieszył się dużym uznaniem wśród wielu religii i kultur.  Mojżesz prowadził swój naród do kraju „mlekiem i miodem płynącego”.

W II wieku chrześcijaństwa wprowadzono oby­czaj obdarowywania chrzczonych mlekiem i miodem, ta tradycja ta przetrwała do VI wie­ku naszej ery.

Miód był i jest do dziś uważany i uznawany za środek leczniczy oraz kosmetyczny. Pełnił ważną rolę także w medycy­nie ludowej.

Miodu od niepamiętnych czasów używano do leczenia ran.

Egipskie malowidła szacowane na ok. 1530 r. p.n.e. przedstawiają przepisy na maści z miodu oraz specyfiki mające zastosowanie w leczeniu schorzeń przewodu pokarmowego, nerek oraz zaparć.

Grecki lekarz Hipokrates (460-377 p.n.e.) w przypadkach gorączki zalecał spożywanie miodu, a na ropiejące rany i owrzodzenia przykładał miodowe plastry.

Przez wiele wieków, w Europie, nie znano innych środków słodzących prócz miodu.

Miód, przez wiele wieków,  był jedynym środkiem spożywczym, którego używano do słodzenia potraw i napojów.

Tafelek miodu

Dopiero w czasach wypraw krzyżowych Europejczycy poznali słodkie napoje oraz dosładzane potrawy z Indii i krajów z kręgu kultury arabskiej.

Handlarze z Wenecji na większą skalę zaczęli sprowadzać do Europy przyprawy w tym cukier. Wówczas cukier był wielokrotnie droższy od miodu i by uważany za towar luksusowy. Ceny cukru spadły gdy Europejczykom udało się zdobyć kolonie i założyć na nich plantacje trzciny cukrowej.  Pomimo dostarczania cukru w większych ilościach jego cena nadal była wysoka, a cukier na  długo był dostępny jedynie bogatym mieszczanom i zamożniejszej szlachcie. Spożycie cukru na dworach i w bogatych domach miało decydujący wpływ na kulturalny rozwój Europy.

W czasach baroku na dobre przyjął się zwyczaj konsumpcji nowych egzotycznych napojów tj. kakao, kawy, herbaty, które dosadzano cukrem. Na dworze francuskim wprowadzono zwyczaj podawania do tych napojów słodkich wypieków, który bardzo szybko przeniósł się do reszty Europy. Spotkania przy słodzonych napojach i potrawach stawały się coraz częstsze. Słodkie poczęstunki stanowiły o ogładzie towarzyskiej i stały się sposobem na przyjmowanie gości. W obecnych czasach tak jak w wiekach dawnych biesiadowanie,  kończył słodki deser. Marcepany, czekoladki, lody wynalezione ok. 300 lat temu. w ówczesnych czasach  były przysmakiem zastrzeżonym tylko dla bogaczy.

Z kuchni miód zniknął niemal całkowicie pod koniec XVI wieku.

Cukier z trzciny cukrowej był co­raz droższy, próbowano pozyskiwać go in­nych roślin. Wysokie cła wywozowe ob­ciążały ceny importowanego zza morza cukru. Pruski władca Fryderyk Wielki polecił zbadanie możliwości produkcji cukru w kraju. Zaczęto badania z wykorzystaniem buraka pastewnego. Już w poł. XVIII wieku udało się pozyskać cukier z buraka cukrowe­go.

Pierwsza fabryka produkująca cukier z buraków cukrowych powstała w 1801 roku na Śląsku. Produkowano w niej dziennie z 5 ton buraków ok. 200 kg krystalicznego cukru. Pod koniec XIX wieku rozwój techniki przyczynił się do rozszerzenia produkcji cukru na skalę przemysłową. Coraz większa liczba ludności miała do niego dostęp.

Uznaniem zaczęły cieszyć się wszelkie łakocie w tym ciasta. Cukrem doprawiano wszystko, m.in.: mięso, owoce, warzywa, zupy oraz produkty zbożo­we. Cukier z to­waru luksusowego stal się tanim i popularnym artykułem spo­żywczym. Pod ko­niec XVIII wieku spożycie cu­kru w Niemczech wynosiło ok. 1 kg cukru na oso­bę. W  latach 1800-1900 zwiększy­ło się do 14 kg. Natomiast w 1974 r. spożywano 32 razy więcej cukru niż do roku 1900. Obecnie szacuje się, że spożycie cukru w Niemczech wynosi rocznie ok. 34 kg na osobę, co odpo­wiada ok. 30 kostkom czystego cukru dzien­nie. W przeciwieństwie do konsump­cji miodu, która oscyluje w granicach 1.4 kg na osobę w skali roku. Polacy spożywają nie więcej niż 30 dag miodu na osobę rocznie.

Dzisiaj, podobnie jak w dawnych czasach, miód jest bardzo ceniony na całym świecie, główne dzięki niepowtarzalnej kompozycji substancji odżywczych i leczniczych.

GD Star Rating
loading...
GD Star Rating
loading...
Znaczenie miodu – historia i współczesność, 10.0 z 10 w oparciu 3 ocen

Ciasto czekoladowe z musem brzoskwiniowym i marcepanem

biszkopt z galaretką, biszkopt z galaretką i owocam, ciasta, ciasto biszkoptowe, czekolada, marcepan, przepis,

ciasto czekoladowe z musem brzoskwiniowym i marcepanem
Tagi: biszkopt z galaretką, biszkopt z galaretką i owocam, ciasta, ciasto biszkoptowe, czekolada, marcepan, przepis,

Placek drożdżowy z owocami bez wyrabiania

ciasta, ciasto drożdżowe, ciasto z owocami, drożdże, kruszonka, przepis,

placek drożdżowy z owocami bez wyrabiania
Tagi: ciasta, ciasto drożdżowe, ciasto z owocami, drożdże, kruszonka, przepis,

Wielkanocne ciasto bakaliowe – przepis

ciasta, ciasto biszkoptowe, ciasto biszkoptowo tłuszczowe, przepis, rodzynki, Wielkanoc,

wielkanocne ciasto bakaliowe
Tagi: ciasta, ciasto biszkoptowe, ciasto biszkoptowo tłuszczowe, przepis, rodzynki, Wielkanoc,

Ciasto kokosowe przepis nr 2

ciasta, ciasto biszkoptowe, ciasto biszkoptowo tłuszczowe, ciasto kokosowe, Ciasto z kokosową pianką, Ciasto z masą koksową, Kokosanka, przepis,

ciasto kokosowe przepis
Tagi: ciasta, ciasto biszkoptowe, ciasto biszkoptowo tłuszczowe, ciasto kokosowe, Ciasto z kokosową pianką, Ciasto z masą koksową, Kokosanka, przepis,

Ciasto piernikowe z miodem i orzechami przepis

ciasta, Ciasto dojrzewające, Ciasto piernikowe, Ciasto piernikowe dojrzewające, Ciasto piernikowe z bakaliami, Ciasto piernikowe z miodem i orzechami, piernik, Piernik z powidłami, piernik ze śliwkami, przepis,

ciasto piernikowe z miodem i orzechami
Tagi: ciasta, Ciasto dojrzewające, Ciasto piernikowe, Ciasto piernikowe dojrzewające, Ciasto piernikowe z bakaliami, Ciasto piernikowe z miodem i orzechami, piernik, Piernik z powidłami, piernik ze śliwkami, przepis,

Ważenie bez wagi:

1 szklanka (pojemność 250 ml)

  • ~ 220 g cukru
  • ~ 170 g cukru pudru
  • ~ 160 g maku
  • ~ 180 g mączki ziemniaczanej
  • ~ 160 g mąki pszennej
  • ~ 250 g wody

1 łyżka (pojemność 15 ml)

  • ~ 13 g cukru
  • ~ 12 g cukru pudru
  • ~ 9 g maku
  • ~ 10 g mączki ziemniaczanej
  • ~ 10 g mąki pszennej
  • ~ 13 g proszku do pieczenia
  • ~ 15 g wody
  • ~ 10 g żelatyny

1 łyżeczka (pojemność 5ml)

  • ~ 5 g cukru
  • ~ 4 g cukru pudru
  • ~ 3 g maku
  • ~ 3 g mączki ziemniaczanej
  • ~ 3 g mąki pszennej
  • ~ 4,5 g proszku do pieczenia
  • ~ 5 g wody
  • ~ 3 g żelatyny

Reklama

Polecamy